سه شنبه , ۲۵ تیر ۱۳۹۸
صفحه اصلی / تحلیل / کشتار مسلمانان کشمیر هند در سکوت رسانه‌ها و سیرک سازمان‌های بین المللی؛

کشتار مسلمانان کشمیر هند در سکوت رسانه‌ها و سیرک سازمان‌های بین المللی؛

​اکنون بیش از چند سال است که مردم مسلمان و مظلوم کشمیر به بهانه‌های واهی، مورد خشونت و وحشی‌گری قرار می‌گیرند. در حالی که کوچکترین فعالیت ضدحکومتی در اروپا با پوشش سریع و گسترده رسانه‌های جهان روبرو می‌شود اما کشته شدن صدها مسلمان بی گناه در کشمیر، سوریه، یمن، عراق و دیگر کشورهای اسلامی، حساسیت نهادهای حقوق بشری را بر نمی‌انگیزد.

طی چند هفته اخیر نیز، اخبار دردناکی از کشمیر به گوش می‌رسد. با وجود دیوارهای بی‌خبری که نظامیان هند اطراف وقایع این روزهای کشمیر کشیده است گاهی خبری یا عکسی به بیرون درز می‌کند که نشان می‌دهد کشمیر امروز بوی خون می‌دهد. تصویر پیرمردی با محاسن سفید که در برابر ضربات باطوم پلیس جوان هندی یارای ایستادن ندارد، دخترکی با بیش از پنجاه گلوله ساچمه‌ای در صورت که بیهوش بر تخت بیمارستان افتاده و پلیسی که جوی خون به راه افتاده در خیابان را جارو می‌کند. دو هفته درگیری میان پلیس هند و مردم مسلمان کشمیر بیش از پنجاه نفر کشته و قریب دو هزار زخمی بر جای گذاشته است. سکوت رسانه‌ها در برابر این حجم از خشونت و کشتار عجیب و سوال برانگیز است.

باید گفت که شیوه برخورد دولت و پلیس هند با اعتراضات و مطالبات مردمی، غیر قابل دفاع و غیرانسانی است. مردم مسلمانی که اجازه استفاده از ابزارهای مدنی برای اعتراض به آنها داده نمی‌شود و ده‌ها سال است از تبعیض و بی عدالتی رنج می‌برند. مسلمانان کشمیر در میان ادعاها و جنگ‌های هند و پاکستان بر سر مالکیت سرزمین مادریشان رنجی مضاعف را تحمل کرده و می‌کنند.

کشمیر به لحاظ جغرافیایی و منابع آبی موقعیتی فوق‌العاده برای هم هند و هم پاکستان دارد. بخشی از کشمیر در خاک هند و بخش دیگر در خاک پاکستان است ولی هر دو کشور ادعای مالکیت بر کل کشمیر را دارند و همین موضوع یکی از علل اصلی مناقشه دیرینه میان دهلی نو و اسلام آباد از زمان استقلال پاکستان از هند در سال ۱۹۴۷ است. روزی که شبه‌قاره هندوستان به دو مملکت هند و پاکستان تقسیم شد، اصل بر این بود که هرکجا اکثریت مردمش با مسلمانان باشد، جزء پاکستان و هرکجا با هندوها باشد جزء هند شود. در کشمیر هم اکثریت قاطعِ مردمان آن یعنی در حدود ۹۰ درصد، مسلمانان بودند. اما قاضی انگلیسی بنام «رید کلایف» در مورد کشمیر این قاعده را رعایت نکرد تا تضاد و درگیری دائمی در سرزمین‌هایی که روزی مستعمره هند بود همواره باقی بماند. اتفاقی دیگر هم در تاریخ کشمیر قابل توجه است. بریتانیا بر اساس «عهدنامه امریتسر» (Amritsar) که در سال ۱۸۴۶ میلادی منعقد شد، کشمیر را به یکی از مهاراجه هندی بنام «گلاب سینک» فروخت. گلاب سینک متعهد شد منافع امپراتوری بریتانیا را حفظ کند و با این تعهد در قبال پرداخت ۷۵۰۰۰۰۰ روپیه، صاحب کشمیر شد. فروش سرزمینی به یک مهاراجه قراردادی غیرانسانی و ننگین محسوب می‌شود. گلاب سینک بعدها با حزب کنگره هند به توافق رسیدند که منطقه کشمیر به هند ملحق شود اما پاکستان این تصمیم را نپذیرفت. به این ترتیب مردم کشمیر نتوانستند در این مناقشات در تعیین سرنوشت خود دخالت داشته باشند.

جریانات و حوادث امروز کشمیر را نمی‌توان جدای از تاریخ دردناک مردم کشمیر تحلیل کرد. این جامعه میلیونی از مسلمین، تا کنون خشونت‌های زیادی را متحمل شده‌اند. برای مثال کشتار ۲۸۰ معترض کشمیری در گاوکادال در جریان حمله نیروهای شبه نظامی و پلیس مرکزی، کشته شدن ۲۳ تظاهرات‌کننده و زخمی شدن ۴۷ نفر دیگر در یورش نیروهای هندی در تنگپورا و زکورا، تعرض نیروهای ارتش به ده‌ها نفر از زنان روستای کونان پشپورای کشمیر در ۴ اسفند ماه ۱۳۶۹ (۲۳ فوریه ۱۹۹۱) که دیده‌بان حقوق بشر هم آن را تایید کرده است. حمله نیروهای نظامی به مردم شهر سوپور در ۱۶ دی ماه ۱۳۷۲ (۶ ژانویه ۱۹۹۳) که ۵۵ شهید به جا گذاشت، قتل عام «بیجبهارا» با ۴۰ شهید و ۱۵۰ زخمی در تیراندازی نظامیان به صفوف تظاهرات‌کنندگان، حمله نظامیان به بزرگترین تظاهرات مردمی کشمیر در سال ۱۳۸۷ که به شهادت ۴۰ نفر منجر شد، این تظاهرات در اعتراض به نقض حقوق مسلمانان از سوی دولت هند برگزار شده بود.

سازمان عفو بین الملل اخیراً در پی کشف گورهای دسته‌جمعی در کشمیر که متعلق به قربانیان حملات نظامیان است، دولت دهلی را به انجام تحقیقات سریع فرا خوانده بود. بر اساس گزارش جمعیت موسوم به «پدران و مادران افراد ربوده» شده که مرکز آن در سرینگر است، گورهای دسته‌جمعی مربوط به سال ۱۳۸۵ به بعد است، ارتش هند ادعا کرده بود که افراد دفن شده در این گورها، افراد مسلح و جنگجویان خارجی بوده‌اند!!! که کشته شدن آنها قانونی بوده است در حالی که شهادت‌های ساکنان ۱۸ روستا در کشمیر براین مسئله تاکید می‌کند که قربانیان دفن شده، مردم عادی این منطقه بوده‌اند. همچنین بر اساس گزارش منابع رسمی کشمیری، از سال ۱۳۶۸ تاکنون، حدود هشت هزار نفر در کشمیر تحت سیطره هند در جریان درگیری‌های مردم با پلیس هند، ناپدید شده‌اند. سال ۱۳۸۵ گزارشی از سوی پلیس محلی منتشر شد که به مرگ ۳۳۱ نفر از بازداشت‌شدگان در دوران بازداشت اذعان شده بود. اینگونه قتل‌عام‌ها و ربودن و شکنجه غیرنظامیان به مثابه نقض آشکار قوانین کفری بین المللی و حقوق بشری خودشان نیز هست اما زمانی که کشتار مسلمانان بی‌گناه در جریان باشد این قوانین کارکردی ندارد و بهایی برای قوانین دست نوشته خودشان قائل نیستند.

معترضان کشمیری معتقدند که دولت دهلی نو نمی‌خواهد به نیازهای اساسی مردم این منطقه و تلاش آنان برای آزادی و عدالت پاسخ دهد و چشم بر واقعیت‌های جامعه کشمیر تحت کنترل این کشور بسته و صرفا می‌کوشد از طریق نظامی، سیاست‌های خود را در این منطقه اعمال کند. از دیدگاه رهبران کشمیر تحت کنترل هند، اتخاذ این سیاست‌ها باعث شده است تا خشم و نفرت مردم این منطقه از هند هر روز افزایش یابد و آنان با هر فعلی ظالمانه از سوی حکومت، اعتراض‌های خود را علنی می‌کنند. دولت هند نیز در جریان درگیری‌های اخیر، برای سرپوش گذاشتن بر اعتراض‌های مردم و مطلع نشدن جهانیان از آن، اینترنت و تلفن منطقه را قطع کرد و با ممنوع کردن انتشار روزنامه در کشمیر تحت کنترل هند محدودیت‌های شدیدی را بر فضای رسانه‌ای این منطقه اعمال کرده است. ادامه حالت فوق العاده در کشمیر تحت کنترل هند و اختیارات ویژه نیروهای امنیتی مستقر در کشمیر باعث شده است، آنان بدون هرگونه نظارتی دست به جنایت در کشمیر تحت کنترل هند بزنند. تجاوز به عنف و قتل جوانان و زنان، از جمله مواردی است که گروه‌های کشمیری همواره نیروهای هندی را متهم به ارتکاب آن می‌کنند. نهادهای حقوقی و سیرک‌های بین المللی نیز در گزارش‌های خود از حملات نظامیان به مردم کشمیر، بازداشت، شکنجه و اعدام آنها خبر داده‌اند.

«سیکمانی سینگ» خبرنگار مجله هندی «Illustrated weekly of India» در گزارش تکان‌دهنده‌ای با عنوان «حافظان یا درندگان؟» درباره رفتارها و عملکرد ارتش هند در کشمیر آورده بود: «نیروهای ارتش که دولت هند، آنها را به بهانه عادی‌سازی اوضاع و حفظ قانون و نظم و محافظت از مردم در برابر شروران به کشمیر اعزام می‌کنند، در حقیقت قاتلان، متجاوزان به عنف و غارتگران اموال مردم … هستند، زیرا آنها غیرنظامیان بی‌گناه را به محض این‌که به آنها اتهام می‌زنند و مشکوک می‌شوند، مورد شکنجه قرار می‌دهند، این نظامیان اعزامی به کشمیر مافوق قانون هستند و هیچ کس آنها را بازخواست نمی‌کند و قانون آنها را از تحقیر مردم (کشمیر) و ریختن خون بی‌گناهان منع نمی‌کنند. دیدن انسانی در یونیفورم نظامی در کشمیر امروز یعنی شعله‌ور شدن آتش خشم مردم کشمیر اعم از مردم شهری یا روستایی است، زیرا نگرانی آنها از رفتار وحشیانه نظامیان با آنها و زنانشان افزایش یافته است، شهرها و روستاهای کشمیر همگی شاهد حوادث هتک حرمت نوامیس به حدی است که نمی‌توان آن را در جهان متمدن امروز تصور کرد، دولت هند، تعرض نظامیانش به نوامیس مردم کشمیر را یک مسئله داخلی در ماموریت رسمی ارتش هند قلمداد می‌کند و حتی شاید آن را یک اقدام مهم برای سرکوب مسلمانان کشمیری و تحقیر آنها به دست نظامیان هندی و شیوه مفید برای ایجاد رعب و وحشت در مرد مسلمان کشمیر می‌داند. ساهی بابا دبیرکل جمعیت مردمی هند که با هدف اطمینان یافتن از نقض گسترده قوانین حقوقی دولتی علیه غیرنظامیان بی‌گناه به کشمیر رفته بود، در گزارشی آورده است:« از دیدن تروریسم دولتی نظامیان هندی و جنایات وحشیانه آنها علیه غیرنظامیان بی‌گناه در کشمیر احساس شرم می‌کنم.»

در آخر باز تأکید می‌کنیم که اکنون بیش از چند سال است که مردم مسلمان و مظلوم کشمیر به بهانه‌های واهی، مورد خشونت و وحشی‌گری قرار می‌گیرند. درحالی که کوچکترین فعالیت ضدحکومتی در اروپا با پوشش سریع و گسترده رسانه‌های جهان روبرو می‌شود و همواره متهم اصلی حملات که کفار آن را تروریستی می‌خوانند مسلمانان هستند اما کشته شدن صدها مسلمان اهل سنت بی‌گناه در کشمیر، عراق، ایران، یمن، سوریه، افغانستان و دیگر کشورهای اسلامی، حساسیت نهادهای حقوق بشری را بر نمی‌انگیزد و چیزی از این جنایت‌ها نمی‌گویند در حالی که بیش از ۹۰ درصد قربانیان تروریست(ادعای کفار) در سال‌های اخیر، مسلمانان بوده‌اند اما بوق‌های تبلیغاتی صلیبی و یهودی سعی می‌کند این واقعیت دردناک را از جهانیان پنهان بدارد و بر طبل اسلام هراسی بکوبد.

درباره مدیریت کانال

اطلاع رسانی تحولات جهان اسلام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سؤال امنیتی * لطفا دوباره سعی کنید.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.